Vous êtes ici : Blog > Nouvelles du Japon > Journées 04 2011
Journées 04 2011

Monsieur HORI Jasuo, professeur japonais
à Simosinden Maebasi Gunma témoigne en
Espéranto de la situation douloureuse de son pays.
(Traduit en Français par Jean-Pierre SCHNEIDER)

* Les 1 Avril * 2 Avril * 3 Avril * 4 Avril *

Les fleurs de sakura commencent à fleurir dans ma ville.

Ekfloro de sakuro en mia urbo.

Le 4 avril
La 4 an de aprilo
Hier, dans ma ville, les fleurs de sakura (cerisiers) commencent à s’ouvrir. Quand la station météo constate quelques fleurs sur un arbre déterminé, elle annonce officiellement ’’Début de floraison de sakura’’. De nombreux Japonais aiment beaucoup faire un pique-nique sous les fleurs. Le plus célèbre endroit pour cela est le parc Ueno de Tokio, mais cette année la municipalité recommande de ne pas faire des pique-niques orgiaques, c’est pour cela que le parc n’est pas autant fréquenté que pour les printemps habituels. De nombreux hommes sont contre ces recommandations de réductions, car de cette manière l’économie japonaise se réduira d’autant plus. Moi aussi je pense que ceux qui ne sont pas sinistrés doivent vivre comme d’habitude, mais tous pensent aux sinistrés et les aident selon leur capacité.

Longue bataille autour des centrales nucléaires.
Le 3 avril, le gouvernement précise qu’il n’est pas permis de laisser la radioactivité s’échapper des réacteurs et trouver une solution le plus tôt possible est nécessaire, mais pour cela on aura besoin au minimum de quelques mois.
Maintenant dans la centrale nucléaire de Fukushima on injecte de grandes quantité d’eau (déjà 30 mille tonnes) pour refroidir les combustibles nucléaires dans les réacteurs, et cette eau, polluée par une concentration de radioactivité, s’échappe des centrales à l’extérieur jusqu’à la mer. La compagnie électrique de Tokio tente de refaire fonctionner le système de refroidissement des réacteurs. Quand on réussira cela, on pourra faire circuler suffisamment d’eau et tenir les réacteurs dans l’état ’’d’arrêt en basse température’’ avec de l’eau à moins de 100 degrés. C’est ’’l’état parfait’’ dans lequel on peut refroidir les combustibles par la circulation d’eau dans le réacteur et l’échangeur de chaleur.
Cependant le chemin pour cela sera long et rigoureux. Premièrement on doit récupérer l’eau accumulée dans le sous sol des bâtiments. Deuxièmement mesurer l’intensité de la radioactivité pour juger, s’il est possible de travailler là. Troisièmement réparer les parties endommagées des réacteurs. Pendant ce temps on doit pomper l’eau des réacteurs, et pour cela, cette eau est rejetée à la mer en polluant le milieu marin.

Selon le journal Asahi du 4 avril.
Ce soir à 19h05 on a commencé à pomper 11 500 tonnes d’eau profonde polluée à la mer. Autour de la centrale il n’y a pas d’endroit ou de réservoir pour conserver de l’eau fortement radioactive dans un endroit fermé. Il est nécessaire de vider les réservoirs en rejetant l’eau faiblement radioactive à l’extérieur pour que l’on puisse introduire de l’eau dedans. On a adopté ce procédé comme solution d’urgence.

1. Les Gaziers de tout le Japon.
A Sendai l’usine de fabrication du gaz a subi des dommages importants lors du tsunami. Aussi la distribution de gaz est interrompue pour 358 781 maisons de 6 villes. Sans gaz on ne peut chauffer l’eau ni cuire. Pour réparer le système on doit contrôler 4 800 kilomètres de conduites. En ce moment 2 700 gaziers de 27 entreprises sont sur place. A l’occasion du tremblement de terre de Hanshin, en 1995 le gaz a été coupé dans 860 000 maisons et on a eu besoin de trois mois pour que tout remarche.

2. Don de 10 milliards de Yens.
Le président de la société Softbank, Monsieur Son Masajoshi fait un don personnel de 10 milliards de Yens et aussi dans les années à venir jusqu’à sa retraite, il donnera son traitement de directeur (180 millions en 2009). Il espère, que l’argent aidera les orphelins. De plus, le groupe Softbank donnera 1 milliard de yens.
Softbank est une banque internet et une entreprise téléphonique. Je n’avais pas d’intérêt au sujet de ces affaires, mais il me semble que c’est un homme qui a été suspecté, mais je dois lui demander pardon pour mon interprétation malicieuse. Quoiqu’il soit très riche, s’il n’est ni sincère ni courageux, Il pouvait ne pas donner autant d’argent. Je me suis rappelé que son prénom est justice (正義), et il s’est comporté conformément à son nom.

3. Chandelles des pauvres.
Mon épouse et moi avons déjà donné de l’argent, et un peu comme Monsieur Son nous avons décidé de donner 20% de mon argent de poche. Cette action je la qualifie comme ’’une chandelle pour les pauvres ’’. Maintenant de nombreuses chandelles illuminent le monde par 150 milliards de yens de dons.

On a trouvé seulement 78 disparus.
Ces trois derniers jours d’opération du corps de défense et de l’armée américaine s’est terminée hier, mais on n’a réussi à retrouver que 78 disparus. Encore plus de 18 000 personnes n’ont pas été retrouvées. Où se trouvent elles ?

Hieraŭ en mia urbo ekfloris sakuro. Kiam la meteologia stacio konstatas kelkajn ekflorojn sur iu fiksita arbo, ĝi oficiale anoncas “ekfloron de sakuro”. Multaj tre ŝatas havi piknikon sub la floroj. La plej fama loko por tio estas Parko Ueno en Tokio, sed tiun ĉi jaron la gubernio Tokio rekomendas, ke ne okazu orgiaj sakuro-piknikoj, tial la parko ne estas tiom homplena kiel en la kutima printempo. Multaj homoj nun kontraŭas tiajn memŝrumpigajn rekomendojn, ĉar tiamaniere la japana ekonomio des pli ŝrumpos. Ankaŭ mi opinias, ke ne-suferantoj vivu kiel kutime, sed ĉiam pensu pri la suferantoj kaj helpu ilin laŭ sia kapablo.

Longa batalo pri la nukleaj centraloj.
La 3an de aprilo la registaro klarigis, ke estas ne permeseble lasi radioaktivecon elflui el la reaktoroj kaj la plej frua solvo estas necese, sed por tio oni bezonos minimume kelkajn monatojn.
Nun en la nuklea centralo Hukuŝima oni enpumpas grandan kvanton da akvo (jam entute 30 mil tunojn) por malvarmigi la nukleajn brulaĵojn en la reaktoroj, kaj tiu akvo, malpurigite per densa radioaktiveco, elfluas en la kovrilajn domojn, kaj poste eksteren en la maron. La elektra kompanio Tokio provas refunkciigi malvarmigan sistemon de la reaktoroj. Se oni sukcesos en tio, oni povos cirkuligi sufiĉe da akvo kaj teni la reaktorojn en la sekura stato de “malaltatemperatura haltado” kun la akvo sub 100 gradoj. Tio estas “perfekta stato” en kiu oni povas malvarmigi brulaĵojn per cirkulanta akvo en la reaktoro kaj porbrulaĵ-akvujo.
Tamen la vojo por tio estos longa kaj severa. Unue oni devas rekolekti akvon akumulitan en la subtero de la kovrilaj domoj, due mezuri la fortecon de la radioakriveco por juĝi, ĉu laboristoj povu labori tie, trie ripari damaĝitajn partojn de la reaktoroj. Dume oni devas enpumpadi akvon en la reaktorojn, kaj pro tio tiu akvo elfluados en la maron, malpurigante la medion.

Laŭ la ĵurnalo Asahi la 4an de aprilo.
Hodiaŭ vespere je la 19:05 oni komencis elfluigi 11500 tunojn da malaltnivere malpurigita akvo en la maron. En la tereno de la centralo ne troviĝas loko aŭ ujo por konservi forte radioaktivan akvon el la kovrilaj domoj, tial oni unue devas malplenigi akvorezervejon, forĵetinte malforte radioaktivan akvon eksteren, por ke oni enkonduku tiun akvon en ĝin. Oni adoptis tiun rimedon kiel urĝan aranĝon.

1. Gaslaboristoj el la tuta Japanio.
En la urbo Sendai la gasfabriko estas atakita kaj severe damaĝita de la cunamo. Pro tio gaso haltis en 358781 domoj en 6 urboj. Sen gaso oni ne povas varmigi akvon, nek kuiri. Por ripari la sistemon, oni devas kontroli 4800 kilometrojn da gashoso. Nun 2700 gaslaboristoj el 27 gaskompanioj venis al la urbo. Okaze de Hanŝin-Tertremo en 1995 gaso haltis en 860 mil domoj kaj oni bezonis 3 monatojn por la refunkciigo.

2. Donaco de 10 miliardoj da enoj.
La prezidanto de kompanio Softbank s-ro Son Masajoŝi persone donacos 10 miliardojn da enoj kaj ankaŭ en la sekvantaj jaroj ĝis sia emeritiĝo donacados sian estraranan enspezon (180 milionoj en 2009). Li esperas, ke la mono helpu orfojn. Krom tio la Softbank-grupo donacos unu miliardon da enoj.
Softbank estas interreta kaj poŝtelefona kompanio. Mi ne havis intereson pri tiuj aferoj kaj al mi ŝajnis, ke li estas suspektinda homo, sed mi devas pardonpeti de li pro mia malica kompreno. Kvankam li estas riĉulego, se li ne havus sincerecon kaj kuraĝon, li ne povus donaci tiom da mono. Mi rememoris, ke lia persona nomo estas Justeco (正義), kaj li kondutas same kiel sia nomo.

3. Kandeloj de malriĉuloj.
Mi kaj mia edzino jam donacis monon, kaj iomete same kiel s-ro Son ni decidis donaci 20% el mia ĉiumonata poŝmono. Tian agon ni esprimas kiel “Kandelon de malriĉulo”. Nun multegaj kandeloj lumigas la mondon per 150 miliardoj da enoj da donaco.

Oni trovis nur 78 malaperintojn.
Tiu tritaga operaco de la defendkorpuso kaj la usona armeo finiĝis hieraŭ, sed oni povis trovi nur 78 malaperintojn. Ankoraŭ pli ol 18000 homoj malaperis, do kie ili kuŝas ?

Morts et disparus au 3 avril 2011


Est-ce que vous voyez l’espoir ?

Ĉu vi vidas esperon ?

Le 3 avril
La 3 an de aprilo
Un nouveau mois est arrivé. Il reste encore beaucoup de choses à faire : prendre soin des sinistrés, rechercher les disparus, maîtriser les réacteurs nucléaires. Etc. Mais, en même temps il est déjà temps de considérer, de quelle manière on pourra reconstruire les villes et les villages endommagés. Voici quelques propositions :

Proposition du premier ministre :
Le 1er avril, le Premier Ministre Kan Naoto, a publié ses idées pour reconstruire les régions sinistrées.
- 1°) Nous n’avons pas pour objectif de reconstruire simplement les régions sinistrées, mais notre but est de créer un Japon et une région de Toohoku magnifique et un projet plein d’espoir. Concrètement, nous proposerons que les habitants déménagent vers des régions plus hautes, de revoir dans le district les activités de pêche du bord de mer, que les nouvelles villes soient les meilleurs modèles de sécurité et de vie sociale.
- 2°) Pour faire naître le meilleur projet et le réaliser, le gouvernement créera un ’’Comité pour le projet de reconstruction’’ jusqu’au 11 avril un mois après la catastrophe.
En ce qui concerne l’état des centrale nucléaires, il a dit : ’’Jusqu’à maintenant, je ne peux affirmer que celles-ci sont suffisamment stabilisées. La bataille pour cela sera très longue, mais nous finirons par vaincre.’’
Il a mentionné aussi le nouveau budget concernant l’évacuation des détritus, la construction de maisons provisoires et une multitude d’embauches.

Toute chose pour les enfants et les adolescents.
Monsieur Tomijama Kazuhiko, qui possède une société de transports dans la région sinistrée, propose : Pour reconstruire le Japon le plus important est de juger tout sur cette base : est-ce que ces projets sont bons ou pas pour les enfants ? Laissons tout aux jeunes générations, il faut laisser l’espoir aux moins de 30 ans. Les anciens se consacrent aux enfants et renoncent à leurs droits acquis pour eux. La force du Japon se trouve dans les hommes ordinaires, qui volontairement se sacrifieront. Profitons de cette catastrophe pour construire notre avenir glorieux.

Villes très denses.
Monsieur Umezaŭa Takaaki, qui travaille pour une société de consultants propose :
La région de Toohoku est confrontée à l’ancienneté et à la diminution de ses habitants. C’est difficile ou impossible de prendre soin de tous, car ils habitent dispersés dans cette vaste région. Donc, il nous faut construire des villes denses.
Premièrement, nous choisirons des endroits sûrs loin du bord de mer et au milieu construire de hautes constructions, dans lesquelles doivent être les fonctions municipales et commerciales, les hôpitaux, les maisons de retraites et les appartements. Ces villes denses auront leur caractère propre ; exemple avec une médecine à haut niveau de compétence, un centre énergétique écologique, une base de tourisme, de production agricole. À mon avis, cette manière de faire est la meilleure pour la reconstruction.

Le gouvernement doit acheter les terres inondées.
Monsieur Saitoo Hiroŝi 49 ans, qui travaille dans une entreprise propose dans la rubrique ’’Lettres au rédacteur en chef’’ :
L’état doit acheter le terrain dans une zone de 500 mètres du bord de mer, et y construire quelques rangées de digues avec des forêts. En bord de mer ne resteront que les ports et les entreprises de conditionnement agricole. Sur les collines on construit les logements, les locaux municipaux, les hôpitaux, les écoles, les secteurs commerciaux.
Le caractère le plus évident de cette catastrophe est la vaste étendue inondée. Dans de nombreuses villes le quartier le plus prospère est perdu. La surface inondée mesure 443 km². Pour le tremblement de terre de Kantoo en 1923 les terres perdues étaient de 35 km², et pour celui de Hanshin en 1995 la surface était de 2,6 km². Donc on doit prévoir d’agir à une beaucoup plus grande échelle.
Et le plus important est le changement de la politique énergétique. Si nous ne dépendons plus de l’énergie atomique dans ce petit pays avec de nombreux habitants, la même chose certainement aura lieu. Le premier ministre Kan a dit à la conférence avec le président du parti communiste Japonais, Monsieur Ŝii, qu’il est indispensable d’évaluer à nouveau toutes les centrales nucléaires, et de débattre au sujet de la sécurité de l’énergie atomique, relativement à son utilisation future.
Le premier ministre Kan a bien parlé, mais quand il veut mener à bien son projet, interviennent les capitalistes, et Monsieur Kan leur cède, alors il est absolument nécessaire de le soutenir quand il propose de bons projets. La proposition ’’Tout pour les enfants et les adolescents’’ est très bonne, et j’ai honte d’avoir peur de l’éventuelle réduction de ma pension occasionnée par cette catastrophe.

Venis la nova monato. Ankoraŭ restas multaj farendaĵoj : prizorgo pri la suferantoj, serĉado de malaperintoj, kvietigo de la nukleaj reaktoroj ktp., sed samtempe jam estas tempo por konsideri, kiamaniere oni povos rekonstrui la damaĝitajn urbojn kaj vilaĝojn. Jen estas kelkaj proponoj.

Propono de la ĉefministro.
La 1an de aprilo la ĉefministro Kan Naoto publikigis siajn ideojn por rekonstrui la damaĝitajn regionojn.
- 1. Ni ne celas simple rekonstrui la damaĝitajn regionojn, sed celas krei la regionon Toohoku kaj Japanion belegaj per esperplena projekto. Konkrete ni proponos, ke la loĝantoj translokiĝu al altaj lokoj kaj vizitu la marbordan fiŝad-rilatantan distrikton kaj ke la novaj urboj estu la plej bona modelo pri mediprotekto kaj socialbono.
- 2. Por elkovi la plej bonan projekton kaj efektivigi ĝin la registaro fondos “Komitaton por la releviga projekto” ĝis la 11a de aprilo, la unumonata datreveno de la katastrofo.
Pri la stato de la nukleaj centraloj li diris : “Ĝis nun mi ne povas aserti, ke tiuj estas sufiĉe stabilaj. Certe la batalo por tio estos longa, sed ni nepre venkos”.
Li menciis ankaŭ pri la nova buĝeto por forigo de rubaĵoj, konstruo de provizoraj domoj kaj multigo de dungoj.

Ĉio por infanoj kaj geknaboj.
S-ro Tomijama Kazuhiko, kiu posedas buskompanion en la damaĝita regiono, jene proponas :
Por rekonstrui Japanion la plej grava estas juĝi ĉion surbaze de tio, ĉu tiuj planoj estas bonaj aŭ malbonaj por infanoj. Ni lasu ĉion al junaj generaciuloj, espereble pli junaj ol 30-jaroj.
Maljunuloj dediĉu sin al infanoj kaj forĵetu siajn akiritajn rajtojn por ili. Forto de Japanio troviĝas en ordinaraj homoj, kiuj volonte sin oferos. Ni profitu tiun katastrofon por nia glora estonteco.

Kompaktaj urboj.
S-ro Umezaŭa Takaaki, kiu laboras por la konsulta kompanio jene proponas :
La regiono Toohoku alfrontas maljuniĝon kaj malmultiĝon de la loĝantoj. Estas malfacile aŭ ne eble prizorgi ĉiujn, kiuj loĝas dise en la vasta regiono. Do, ni konstruu kompaktajn urbojn.
Unue ni elektu sekurajn lokojn fore de la marbordo kaj en la mezo konstruu altajn konstruaĵojn, en kiuj estu urba kaj komerca funkcioj, hospitaloj, maljunulejoj kaj apartamentaroj. Ĉiuj kompaktaj urboj havu sian propran karakteron, ekzemple kun altnivela medicino, mediprotekta energicentro, turisma bazo aŭ agrikultura fabriko. Mi opinias, ke tiu maniero estas la plej bona por la rekonstruado.

La registaro aĉetu inunditan terenon.
S-ro Saitoo Hiroŝi 49-jara, kiu laboras en kompanio proponas jene en la rubriko “Leteroj al la redaktisto” :
La ŝtato aĉetu la terenon en la zono 500 metrojn de la marbordo kaj tie konstruu kelkvicajn digojn kun arbaro. Ĉe la marbordo estu nur havenoj kaj fabrikoj pri agrikulturaĵoj. Sur la monteto estu loĝlokoj, urbdomo, hospitaloj, lernejoj, komercaj distriktoj.
La plej elstara karaktero de tiu ĉi katastrofo estas vasteco de la inundita tereno. En multaj urboj la plej prospera kvartalo estas perdita. Inundita tereno estas 443 km2, dum en Kantoo-Tertremo en 1923 perdita tereno estis 35 km2 kaj en Hanŝin-tertremo en 1995 ĝi estis 2,6 km2. Tial oni devas projekti multe pli grandskale.
Kaj la plej grava estas ŝanĝo de energi-politiko. Se ni plu dependos de atomenergio en tiu malgranda lando kun multaj loĝantoj, samo certe okazus. La ĉefministro Kan diris en la konferenco kun la prezidanto de Japana Komunista Partio s-ro Ŝii, ke estas nepre necese kaj retaksi ĉiujn nukleajn centralojn kaj diskuti pri la sekureco de atomenergio, rilate al ĝia estonta uzo.
Kan ofte diras bele, sed kiam li volas plenumi sian planon, intervenas kapitalistoj, kaj Kan cedas al ili, tial estas nepre necese apogi lin, kiam li proponas bonajn planojn. La propono “Ĉio por infanoj kaj geknaboj” esta tre bona, kaj mi hontas pro tio, ke mi timis la eventualan redukton de mia pensio okaze de tiu katastrofo.


Le 2 avril
La 2 an de aprilo
Aujourd’hui nous avions une réunion d’espéranto. J’ai écouté le vécu du tremblement de terre de Madame Jazaki qui provisoirement a quitté Fukushima. Je n’ai pas été très surpris par son récit, car j’ai vu de nombreuses fois des images terribles à la télévision, alors que le récit de Madame Jamamoto, qui habite à Shibukawa dans mon département, m’a beaucoup étonné. Elle habite dans un quartier composé de 300 maisons. Selon elle, le toit de 100 maisons est endommagé. Certaines maisons étaient même penchées et maintenant inhabitables. Maintenant, ces maisons sont couvertes de bâches bleues en plastique. Je pensais que dans mon département il n’y avait que très peu de dégâts, mais cela n’est pas le cas.

Les réacteurs nucléaires.
Il y avait seulement un petit article concernant les réacteurs nucléaires endommagés. La situation ne s’améliore pas. Ils sont encore dans la situation de crise, mais à cause de la situation instable actuelle, il n’y a pas de nouvelle notoire.

Trois jours d’une grande opération.
Hier a commencé une grande opération de trois jours pour la défense civile en collaboration avec les agents de police, les pompiers, la sécurité maritime et l’armée américaine pour chercher les disparus sur les côtes des départements de Iwate, Mijagi kaj Fukushima. On a mobilisé la plus grand nombre d’hommes pour cette opération : 18 000 venant de la défense civile, 7 000 de l’armée américaine et d’autres. On utilise 120 avions et hélicoptères et 60 bateaux dont le porte-avion nucléaire ’’Donald Reagan’’ et l’escorteur Japonais ’’Hjuuga’’. Hier on a trouvé 17 cadavres.
On cherche principalement sur les côtes de Iwate, car il se trouve là de nombreux petits golfes et il reste de nombreux endroits inondés. C’est là qu’on a trouvé les 17 disparus.

Les secouristes sont fatigués.
Après la catastrophe, la protection civile a mobilisé plus de 100 000 secouristes, la moitié de tout le service, dans les départements sinistrés. Déjà plus de 20 jours sont passés dans des conditions difficiles, il est certain qu’ils sont fatigués. La plupart sont des jeunes, alors ils sont d’autant plus stressés par ce travail très difficile. Au commencement les cadavres étaient récents, mais maintenant nombreux sont ceux qui sont en décomposition et malodorants. C’est difficile pour eux de s’habituer à cette situation. Dans les équipes, le soir, a lieu une réunion pour les libérer des expériences traumatisantes de la journée, avec des discussions entre eux et avec les supérieurs. Un secouriste de 50 ans est déjà mort le 1er avril. L’origine du décès n’a pas été rendue publique.

Le sentiment de la population sur la défense civile.
Une autre situation concerne l’armée ; comment les japonais accepteront-t-ils de nouveau cela. Voici la petite histoire :
- 1°) Dans la constitution Japonaise, l’article 9 est édifiant :
Article 9 : ’’La population japonaise désire sincèrement une paix internationale basée sur la justice et l’ordre pour tous, renonce à la guerre, comme expression de la puissance de l’Etat, et à la menace par la force des armes ou par leur usage pour résoudre les conflits internationaux.’’
- 2°) Pour atteindre ce but, l’Etat ne possède aucune puissance : ni terrestre, ni maritime, ni aérienne. Il ne reconnaît pas le droit de faire la guerre à l’Etat.
Après la modernisation du Japon en 1868, le Japon, fortifiant de plus en plus son armée a menacé et envahi certains pays asiatiques et finalement a organisé la guerre de pacification de l’Asie. Après la guerre (de 39-45), le Japon s’est sincèrement critiqué et a établi cette constitution. Cependant, ensuite s’est installé la guerre froide entre les USA et l’URSS. Et les USA ont voulu que le Japon possède une armée pour soutenir leur politique, mais la constitution l’interdisait. Alors le pouvoir politique, soutenu par les USA a fondé un ’’corps de défense’’ comparable à une armée. Tout en n’étant pas un armée elle s’est de plus en plus équipée avec des armes étasuniennes. Nombreux sont ceux qui pensent que l’existence de ce corps de défense est contraire à la constitution, et n’approuvent pas son existence, ni son renforcement.
Pendant ces 60 dernières années le Japon n’a jamais fait la guerre, donc le corps de défense n’a jamais été engagé dans une guerre, et ses soldats ne se sont jamais battus sur un champ de bataille. Ils s’entraînaient contre une éventuelle invasion, et cette situation est montrée rarement à la télévision. On les voit comme une armée de sauveteurs, seulement quand se produisent les tremblements de terre, des inondations, des glissements de terrains, etc. Cette fois-ci, sans eux et ses partisans, nous n’aurions pas réussi efficacement à sauver les sinistrés et rechercher les disparus. Quelle influence aura cela sur le refus de la population de ce ’’corps de défense’’ ?

L’aide américaine.
L’armée américaine nomme cette opération ’’Tomodashi- operaco’’ (Opération amicale) et beaucoup nous ont aidés. Nous devons remercier les américains, mais nous ne pouvons le faire naïvement. Ils ont utilisé le Japon comme leur propre base militaire. Il ont accosté avec leurs porte-avions nucléaires, survolé avec des avions bruyants et occupé de grands espaces à Okinawa comme s’ils étaient chez-eux. Cette quasi invasion va coûter cher en argent au gouvernement sous l’apparence d’une aide amicale. Il me semble que les américains profitent de cette catastrophe pour légitimer davantage leur présence au Japon.

Hodiaŭ ni havis Esperanto-kunsidon Mi aŭskultis tertreman sperton de s-ino Jazaki, kiu provizore translokiĝis el Hukuŝima. Mi ne multe surpriziĝis pro ŝia rakonto, ĉar mi jam multe vidis terurajn bildojn en televido, tamen rakonto de s-ino Jamamoto, kiu loĝas en la urbo Ŝibukaŭa en mia gubernio, multe surprizis min. Ŝi loĝas en la loĝkvartalo konsistanta el 300 domoj. Laŭ ŝi la tegmento de 100 domoj estas damaĝitaj. Iuj domoj estas eĉ kliniĝintaj kaj jam ne loĝeblaj. Nun tiuj domoj estas kovritaj per blua plasta tuko. Mi opiniis, ke en mia gubernio okazis preskaŭ neniuj damaĝoj, sed tio ne estas la fakto.

Nukleaj reaktoroj.
Estis nur malgranda artikolo pri la damagtaj nukleaj reaktoroj. La situacio ne boniĝis. Ili estas ankoraŭ en la kriza situacio, sed pro ĝia malbone stabila stato estis ne notinda novaĵo.

Tritaga granda operaco.
Hieraŭ komenciĝis tritaga granda operaco de la defendkorpuso kunlabore kun la agentejoj de polico, de fajrobrigado, de mara sekuro kaj la usona armeo por serĉi malaperintojn laŭ la bordo de la gubernioj Iŭate, Mijagi kaj Hukuŝima. Oni mobilizis la plej multajn homojn por tiu operaco ; 18 000 el la defendkorpuso, 7 000 el la usona armeo kaj aliaj. Oni uzas 120 aviadilojn kaj helikopterojn kaj 60 ŝipojn inkuzive de la usona nuklea aviadilŝipo Donald Regan kaj la japana eskortoŝipo Hjuuga. Hieraŭ oni trovis 17 kadavrojn.
Oni serĉas precipe laŭ la marborodo de Iŭate, ĉar tie estas multaj malgrandaj golfoj kaj restas inunditaj lokoj. Oni trovis tiujn 17 malaperintojn en tiuj lokoj.

Lacaj korpusanoj.
Post la katastrofo la defendkorpuso mobilizis pli ol 100 mil anojn, duonon de la tuta anaro, al la damaĝitaj gubernioj. Jam pli ol 20 tagoj pasis kaj sub la malbona kondiĉaro ili certe estas tre lacaj. Plejparto estas junuloj, tial des pli havas streson pri tiu severa laboro. Komence kadavroj estis novaj, sed nun multaj jam estas difektitaj kaj malbonodoraj. Estas malfacile al ili alkutimiĝi al tia situacio. En trupoj vespere okazas kunsido por liberigi ilin el la afliktaj spertoj dum la tago per la interparolado inter ili kaj la supruloj. Jam unu korpusano en siaj 50-jaroj mortis la 1an de aprilo. La kaŭzo ne estas publikigita.

Popolanaj sintenoj al la defendkorpuso.
Alia afero pri la defendkorpuso estas, kiamaniere la japanoj nove akceptos ĝin. Jen estas la historieto :
- 1. En la japana konstitucio ĝia naŭa artikolo tekstas :
Artikolo 9 : La japana popolo, sincere dezirante internacian pacon bazitan sur justeco kaj ordo, por ĉiam rezignas militon kiel rimedon de ŝtatpotenco kaj minacon per armforto aŭ ĝian uzon por solvi internaciajn konfliktojn.
- 2. Por realigi ĉi tiun celon, ĝi neniam posedas teran, maran, aeran kaj aliajn militpovojn. Ĝi ne agnoskas la militrajton de la regno.
Post la japana moderniĝo en 1868 Japanio pli kaj pli fortigis sian armeon, minacadis kaj invadadis aziajn landojn kaj fine okazigis la Azia-Pacifikan Militon. Post la milito Japanio sincere kritikis sin kaj deklaris tiun konstitucion. Tamen tuj post tio okazis malvarma milito inter Usono kaj Sovetunio, kaj Usono volis, ke Japanio posedu armeon por subteni la usonajn militojn, tamen la konstitucio malhelpis. Tial la registaro subtenata de Usono fondis “defendkorpuson”, similan al la armeo sed ne armeo mem, kaj pli kaj pli multe epikis ĝin per usonaj armiloj. Multaj opinias, ke ekzisto de la defendkorpuso estas kontraŭ la konstitucio kaj ne aprobas ĝian ekziston, nek fortiĝon.
Dum la pasintaj 60 jaroj Japanio neniam militis, do la defendkorpuso neniam engaĝiĝis en milito kaj korpusanoj neniam batalis en batalkampo. Ili trejnas sin kontraŭ la eventualaj invadoj, sed tia bildo malofte aperas en televido. Ili aperas kiel savoteamanoj, nur kiam okazas tertremoj, inundoj terfaloj ktp. Ĉi-foje sen la defendkorpuso kaj ĝiaj anoj oni ne povus tiel efikece savi suferantojn kaj serĉi malaperintojn. Kiel influos tiu fakto al la sinteno de popolanoj al ĝi ?

Usonaj helpoj.
La usona armeo nomas tiun operacon “Tomodaĉi-operaco” (Amiko-operaco) kaj multe helpas nin. Mi devus danki Usonon, sed mi ne povas tiel naive danki ĝin. Ĝi uzas Japanion libere kvazaŭ sian propran militbazon. Ĝi enhavenigas nukleajn aviadilŝipojn, flugigas avidilojn kun granda bruo kaj okupadas grandan terenon de Okinavo kiel sian bazon. Al tiu kvazaŭa invadanto la japana registaro pagas grandan sumon da mono kiel afablan helpon. Al mi ŝajnas, ke Usono profitas tiun katastrofon por pli agnoskigi al ni sian ekziston en Japanio.


C’est le printemps ! Je vole vers les belles fleurs !

Printempo ! Mi flugu al belaj floroj !

Le 1 avril 2011
La 1 an de aprilo 2011
Un mois nouveau est arrivé. Aujourd’hui il fait très chaud. Dans mon petit jardin, subitement les arbres bourgeonnent. Dimanche prochain, je pourrai voir quelques fleurs de cerisiers (sakura).

Écoles et élèves

L’année scolaire japonaise commence le 1er avril. Donc normalement, tous les élèves et étudiants retournent à l’école aujourd’hui avec optimisme quant à leur avenir, mais malheureusement beaucoup ne peuvent être optimistes.
Dans les départements de Iwate, Mijagi et Hukushima avec le tremblement de terre et le tsunami, 262 élèves et 13 enseignants sont morts et 756 élèves et 30 enseignants ont disparus. 1 721 écoles sont endommagées. Selon les académies de ces trois départements et de la ville de Sendai, il est difficile pour 84 écoles (23 700 élèves) de commencer à enseigner.
L’académie de la ville de Ishinomaki dans le département de Mijagi a décidé de commencer la nouvelle année le 21 avril. Cependant dans la ville, 7 écoles élémentaires sur 43, et 2 collèges sur 21 sont détruits. 25 écoles et 12 collèges abritent des réfugiés.
22 écoles sont fermées à Minami-Sooma car situées dans la zone des 30 km de la centrale nucléaire N°1. De nombreux élèves veulent aller dans les écoles de la ville voisine Sooma, mais là encore 4 écoles sont utilisées comme centre de réfugiés. On ne sait pas combien d’élèves vont arriver, et de ce fait il est impossible de commander les livres scolaires. Il manque un service de ramassage scolaire. La situation est nébuleuse, en ce qui concerne le nombre d’élèves qui pourront venir.
Le service de cantine scolaire est compliqué. Le responsable dit : « Nous voulons donner au minimum du pain et du lait, car beaucoup de parents sont réfugiés et ne peuvent préparer à manger pour leurs enfants. »
La ville de Hutaba, où se trouve la centrale, dans le département de Fukushima a déménagé son administration et ses 1 200 habitants à Kazo dans le département de Saitama. Leurs enfants iront à l’école dans cette ville, mais on manque de salles de classe et de matériel scolaire.
Les élèves qui ont subi le tremblement de terre et le tsunami sont traumatisés. Malgré cela, ils doivent affronter une nouvelle situation dans une ville inconnue. On redoute pour eux, davantage de stress et d’inquiétudes provoqués par ces difficultés. Il est nécessaire d’augmenter le nombre d’enseignants pour prendre soin des élèves en difficulté.
Dans la région de Toohoku 500 000 livres scolaires ont été détruits par le tsunami. A Tokyo on en imprime durant la nuit pour les expédier aux élèves avant la rentrée scolaire.
Une jeune élève de 12 ans, Oomatchi Momoko, dit : ’’Ma maison est détruite, et ma famille habite dans la maison de mes parents. A partir du 1er avril je suis en première année au collège de Yamada, mais je ne sais pas quand commenceront les leçons. J’ai perdu mon uniforme scolaire et tout mon matériel. Est-ce que je pourrai suivre une bonne scolarité cette année ?’’

Aide de la France

Un concert nocturne a été organisé le 30 mars à Wasquehal pour collecter de l’argent pour aider les victimes du tremblement de terre et du tsunami du 11 mars 2011. Un groupe de 5 violonistes du célèbre Orchestre du pays de Lille, un chanteur 2 choristes et 30 enfants et adolescents nous ont enchantés pendant deux heures. Par quatre fois, on a lu à haute voix, des poèmes japonais en quatre langues : En Japonais, en français (avec quelques explications concernant ces poèmes inhabituels), la langue des signes, et l’Espéranto. Plus de 600 personnes sont venue à l’église Saint Nicolas de Wasquehal. Le prêtre était fier de son église ’’archi-pleine’’. Il a remarqué que parmi les informations échangées nombreuses sont celles concernant les dangers liés à l’énergie atomique, mais on oublie un peu les victimes. Le maire a souligné la dignité de ceux qui ont vécu la catastrophe et a promis de doubler la somme d’argent collectée. A la fin de la soirée, la Fondation de France, a annoncé fièrement aux environs de 7 500 € de dons. Ce fut un grand succès et une généreuse soirée.
GOUTTE D’EAU DANS LA MER... EST-CE UN MIRACLE ?
Nova monato venis. Hodiaŭ estas tre varme. En mia malgranda ĝardeno arboj subite ekĝermis. En la venonta dimanĉo mi povos vidi kelkajn florojn de sakuro.

Lernejoj kaj lernantoj

Japana lernojaro komenĉiĝas la 1an de aprilo. Do se nenio okazus, ĉiuj lernantoj kaj studentoj ekvizitus lernejon hodiaŭ kun espero por sia estonteco, sed bedaŭrinde multaj ne povas ĝui tian vivon.
En la tertremo kaj la posta cunamo, en la gubernioj Iŭate, Mijagi kaj Hukuŝima 262 lernantoj kaj 13 instruistoj mortis kaj 756 lernantoj kaj 30 instruistoj malaperis. 1721 lernejoj estas difektitaj. Laŭ la eduka komitato de tiuj tri gubernioj kaj de la urbo Sendai, estas malfacile al 84 lernejoj (23700 lernantoj) komenci lecionojn.
La eduka komitato de la urbo Iŝinomaki en la gubernio Mijagi decidis komenci la novan jaron la 21an de aprilo. Tamen en la urbo, 7 estas difektitaj el 43 elementlernejoj kaj 2 el 21 mezlernejoj. 25 elementlernejoj kaj 12 mezlernejoj estas uzataj kiel rifuĝejoj.
Fermiĝos 22 lernejoj en la urbo Minami-Sooma en la radiuso de 30 kilometroj de la nuklea centralo n-ro 1. Multaj lernantoj volas viziti lernejojn en la najbara urbo Sooma, sed ankaŭ tie 4 lernejoj estas uzataj kiel rifuĝejoj. Oni ne povas kalkuli la venontajn lernantojn, sekve ne povas mendi lernolibrojn. Mankas busservo al la urbo, do estas nebule, kiom da lernantoj fakte povos viziti tiun lernejon.
Lunĉoservo estas malfacila. Respondeculo diras : “Ni volas doni minimume panon kaj lakton, ĉar ne malmultaj gepatroj loĝas en la rifuĝejo kaj ne povas prepari lunĉon por siaj gefiloj”.
La urbo Hutaba, en kiu estas la centralo, en la gubernio Hukuŝima translokigis sian funkcion al la urbo Kazo en la gubernio Saitama, kunpreninte siajn 1200 loĝantojn. Iliaj gefiloj eniros en la lokajn lernejojn en tiu urbo, sed oni timas, ke mankos klasĉambroj kaj lernomaterialoj.
Lernantoj, kiujn trafis la tertremo kaj la cunamo, vundiĝis mense. Krom tio ili devas alfronti novan situacion en la fremda urbo. Oni timas, ke tiuj malfaciloj donos pli da streso kaj maltrankvilo al ili. Estas necese plimultigi instruistojn, kiuj zorgos pri tiuj malfacilaj lernantoj.
En la regiono Toohoku 500 mil lernolibroj estis perditaj en la cunamo. En Tokio oni tagnokte presas tiujn por sendi al lernantoj ĝis la komenciĝo de lecionoj.
Oomaĉi Momoko, 12-jarulino, diras : “Mia domo estas perdita, kaj miaj familianoj loĝas en la hejmo de mia parenco. Ekde la 1a de aprilo mi estos unuajarulo en la mezlernejo Jamada, sed mi ne scias, kiam komenciĝos lecionoj. Krome mi perdis lernejan uniformon kaj skribilaron. Ĉu mi povos vere fariĝi mezlernejano ?”

Helpo el Francio

Vesperkoncerto okazis la 30an de marto en la urbo Wasquehal por trovi monon por helpi la viktimojn de la japana tertremo kaj cunamo de la 11a de marto 2011. Grupo da 5 violonistoj de la fama Landa Orkestro de Lille, kantisto, 2 korusoj el 30 infanoj kaj adoleskantoj regalis nin dum 2 horoj. Kvarfoje oni laŭtvoce legis japanajn poemojn en 4 lingvoj : la japana, la franca (kun kelkaj klarigoj pri tiuj ne kutimaj poemoj), la franca gestlingvo kaj Esperanto.
Pli ol 600 personoj ĉeestis en la preĝejo Sankta Nikolao de Wasquehal. La pastro fieris pri sia plenplena preĝejo. Li rimarkigis, ke la amasinformiloj multe parolas pri la danĝeroj ligitaj al la atomenergejo, sed iom forgesas la viktimojn. La urbestro substrekis la dignecon de tiuj, kiuj postvivis la katastrofon kaj promesis duobligi la kolektotan monon. Fine de la vespero la Franca Fondaĵo (Fondation de France), fiere anoncis ĉirkaŭ 7500€ da donacoj.
Granda sukceso kaj bela donaca vespero.
ĈU GUTO EN LA MARO, ĈU MIRAKLO.

Morts et disparus au 1 avril 2011


Voir les articles dans ENVIRONNEMENT « Science sauve qui peut »


Contacts | Espace privé | Mise à jour le 2 mai 2013 | Plan du site | Haut de Page